Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2019

Το απέριττο...





Κάπου χαθήκαμε
μέσα σε λέξεις και νοήματα.
Την ομορφιά του απέριττου
απεμπολήσαμε
και στης ασχήμιας το ναό
θυσίες κάνουμε.
Την ευθεία διαστρεβλώσαμε
και βγήκαμε σε έλη
και σε βάλτους λασπωμένους.
Αντί του κάλλους
υπερίσχυσε ο κάλος
κι αντί του μέτρου,
το χιλιόμετρο ισχύει...



© Ανταίος. Μ. Φραγκούλης

Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2019

Θέλω να σου πω...

Με δέχτηκες όπως ήμουν,
γυμνός, παγωμένος, σχεδόν νεκρός·
με τη ζεστασιά της ψυχής σου,
με αναζωογόνησες
και με το υγρό, γλυκό φιλί σου,
με ξεδίψασες·
έδωσες πάλι φως, στ΄ αστέρια
και μυρωδιά στην άνοιξη·
δημιούργησες μέσα μου ποτάμια
από λαγαρές σκέψεις κι αισθήματα,
και λιβάδια ολάνθιστα κι αμόλευτα,
από ανθρώπων έργα.
Στο αχνοφέγγισμα των ματιών σου
επαναπροσδιόρισα την ζωή μου
και κατανίκησα τους φόβους
και τις ανασφάλειές μου...



© Ανταίος. Μ. Φραγκούλης


Πέμπτη, 10 Ιανουαρίου 2019

Υπατία η Αλεξανδρινή...





"Υπατία σεμνή, των λόγων ευμορφία,
άχραντον άστρον της σοφής παιδεύσεως..."

Παλλαδάς ο Αλεξανδρεύς

Ιέρεια εσύ της ψυχής μου·
φλόγα του βωμού μου αέναη·
εύνοια των Θεών προς εμέ τον ασέλαστο·
ανυπέρβλητο φως των ονείρων μου
και κινητήρια δύναμη της σκέψης μου.

Σύμπλεκτα, αλληλένδετα κι αρμονικά,
δεμένα ανύπεικτα το ένα με το άλλο,
πνεύμα Πλάτωνος και σώμα Αφροδίτης,
σε αγαστή μορφή κι ισορροπία...

© Ανταίος. Μ. Φραγκούλης
"Ετούτα εσκέφθει 
ο δυστυχής Ανταίος
κι εκοιμήθει μακάριος,
ερώμενος κι αναρωτώμενος.."



Κυριακή, 6 Ιανουαρίου 2019

Παγωνιά..​.





Κι έφτασαν κύματα ανέμου παγωμένα·
πρώτα περάσαν απ' τις στέγες και τις πάγωσαν,
μ΄ αυτή ΄ναι η μοίρα σ΄ ό,τι στέκει πάνω απ' όλα,
πρώτο απ’ τον ήλιο θα καεί και πρώτο θα παγώσει.

Ύστερα η παγωνιά απλώθηκε...
κρυστάλλους γέμισε το χόρτο στην αυλή μας
και δίχως φύλλα στα κλαριά, τα δέντρα έτρεμαν·
ντύσου καλά ψυχή μου να αντέξεις...

Ό, τι ελαφρύ χωρίς ουσία συναντά, το παρασέρνει,
κι ο,τι ισχυρό βρεθεί μπροστά της, το παγώνει.
Θέλει δύναμη κι αγάπη η ζωή για να βαστάξει,
ώσπου να ’ρθεί ξανά, το άλλο καλοκαίρι...




© Ανταίος. Μ. Φραγκούλης

Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2018

Άνθρωπε του Καιρού μου




Άνθρωπε του Καιρού μου

Σαλβατόρε Κουαζιμόντο [ 1901-1968 ]
(μετ: Ρίτα Μπούμη Παπά)

Κείνος της πέτρας, της σφεντόνας είσ΄ ακόμα
άνθρωπε του καιρού μου.
Στου βομβαρδιστικού την πλώρη σ΄είδα
με τα φτερά τα μοχθηρά, τα μεσημέρια του θανάτου
μέσα στο άρμα της φωτιάς, μπρος στις κρεμάλες
και στους τροχούς των βασανιστηρίων.
Σ΄είδα, ήσουν εσύ, όπου την επιστήμη
αλάθητη την έπεισες να εξολοθρεύει,
δίχως αγάπη και Χριστό.
Και σκότωσες και τώρα, όπως πάντα,
καθώς σκοτώναν οι πατέρες μας, καθώς σκοτώσαν
τ΄ αγρίμια που σε είδανε πρώτη φορά.
Κι αυτό το αίμα αχνίζει καθώς τη μέρα κείνη
που ο πρώτος αδερφός είπε στον άλλο:
«Σήκω να πάμε στα χωράφια». Και κείνη η ηχώ
ψυχρή κι επίμονη έφτασε μέχρι εσένα,
τη μέρα σου να βαλαντώσει.
Ω, γιοί, ξεχάσετε τα σύννεφα του αίματος
πού ανεβαίνουν απ' τη γη, ξεχάστε τούς πατέρες,
οι τάφοι τους βουλιάζουν μες στη στάχτη,
μαύρα πουλιά και άνεμος, σκεπάζουν την καρδιά τους.

 

Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2018

Κύμα...



Ένα κύμα κι εγώ
μέσα στη θάλασσα του κόσμου,
πότε αφρισμένο, πότε φοβισμένο
μα ποτέ έρμαιο· ίσως γιατί
από νωρίς κατάλαβα πως,
κύμα αν θέλεις να λέγεσαι,
περήφανο πρέπει να κυλάς
μέχρι το τέλος,
κι ας ξέρεις...


© Ανταίος. Μ. Φραγκούλης

Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2018

Μονάδα μέτρησης...

Στα μάτια μέσα, την αλήθεια να γυρεύεις
κι όπου την βρεις, μες στην ψυχή τους να βυθίζεσαι·
μη ξεγελιέσαι από χρώματα και σχήματα,
δεν είναι εκείνα που πολύτιμα τα κάνουν.
Μονάδα μέτρησης να έχεις την αγνότητα
και το καθάριο, που εκπέμπει η ματιά τους.
Κι αν κάπου μέσα τους μπορέσεις να διακρίνεις,
ένα κορίτσι που ανέμελο γελάει
και τη γυναίκα, που φιλί σου λαχταράει
κι ότι ο πόνος σου, την κάνει να πονάει,
τότε καλύτερα τα μάτια σου να κλείσεις
και την καρδιά σου - στα τυφλά - ν΄ακολουθήσεις!



© Ανταίος. Μ. Φραγκούλης

Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2018

Τα παράθυρα του χειμώνα...



Καθώς οι σκιές στους δρόμους
μακραίνουν κι απλώνουν,
​πίσω απ΄τα παράθυρα ​του χειμώνα,
τ΄ αχνοφωτισμένα, πόσες και πόσες
ψυχούλες, τρεμοπαίζουν,
σαν κεράκια που γνωρίζουν πως τελειώνουν
μα μέχρι τέλους φέγγουν, όσο μπορούν...


© Ανταίος. Μ. Φραγκούλης
 
 

Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2018

Μοναχικός λύκος...





Ουρλιάζουν οι λύκοι απόψε στις στέπες,
η σελήνη - ολόφωτη - βγαίνει βόλτα ψηλά,
μόνος βαδίζω με τα χέρια στις τσέπες,
ένας λύκος κι εγώ που τη νύχτα αλυχτά...

Είναι άδειοι οι δρόμοι αλλά εγώ υποφέρω
απ΄ την θλίψη που μέσα μου ψυχομαχεί,
περπατάω για χρόνια μα ακόμα δεν ξέρω
αν ο κόσμος ειν΄ άδειος ή η δική μου ψυχή...

Η σελήνη αγκαλιάζει τρυφερά την σκιά μου,
σαν γλυκιά αγαπημένη μού κρατά συντροφιά
δίνει φως και στοργή στη βαθιά μοναξιά μου
όπως πέφτει στους ώμους, με μαλλιά ασημιά...


© Ανταίος. Μ. Φραγκούλης
 
 

Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2018

Στο τζάκι...

 
 
Εκεί στο τζάκι, που θα καίει τα περασμένα
και θα ζεσταίνει την ψυχή και τα κορμιά μας
θα βυθιστώ, στα μάτια σου τ΄αγαπημένα,
και θα γλυκάνει η ζωή απ΄τα φιλιά μας.

Με τ΄ ακροδάχτυλά μου θ΄ απαλοχαϊδέψω
το θελκτικό σου πρόσωπο και το λαιμό,
κι όταν τη δύναμη θα βρω και αντρειέψω,
μέσα στου στήθους σου θα πέσω τον γκρεμό.

Κι όπως θα πέφτω, όλους τους καρπούς σου,
με χείλη αχόρταγα θα φάω και θ΄ αγγίξω,
ώσπου ανάμεσα, στους εύμορφους μηρούς σου
και στην ζεστή σου την πηγή να καταλήξω...


© Ανταίος. Μ. Φραγκούλης