Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2018

Ελλάδα...


Ήμουν η ατσάλινη αιχμή στο ξίφος τ΄Αχιλλέα·
στον Δούρειο Ίππο πρόσμενα, το σύνθημα ν΄ακούσω,
κι εκείνος π΄ άναψε φωτιά, στην πρώτη φρυκτωρία.

Η λόγχη ήμουν στα δόρατα, των Μαραθωνομάχων,
κι έγινα ασπίδα αλύγιστη εκεί στις Θερμοπύλες
για να μπορεί ο Άνθρωπος, περήφανος να στέκει.

Στην Σαλαμίνα το έμβολο, ήμουνα στις τριήρεις
κι έγινα θρύλος ξακουστός και δίδαγμα του κόσμου:
όταν το δίκιο πολεμά, ντροπιάζει βασιλιάδες.

Κι ύστερα έγινα χάρακας, στα χέρια του Ικτίνου
και μάρμαρο που μ΄έφερναν, με κόπο, απ΄την Πεντέλη
να μου σμιλέψουν το κορμί, να φτιάξουν Παρθενώνες.

Μα ύστερα έγινα κώνειο, με νίκησε ο φθόνος
και για αιώνες ήμουνα η χλεύη των βαρβάρων,
ώσπου μια μέρα ξαφνικά, βρέθηκα στο Μανιάκι...


© Μιχάλης (Ανταίος) Φραγκούλης


Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2018

Ελεγείο...




Ελεγείο

Φουρτουνιασμένος άνεμος που σκούζει και φωνάζει·
λύπη πολύ λυπητερή για να γενεί τραγούδι·
άνεμος άγριος που άθυμα, πνίγει και συννεφιάζει
από καμπάνες νεκρικές όλη τη μακριά νύχτα·
μπόρα πολύ λυπητερή που τα κλωνάρια σπάζει,
βαθιές και μυστικές σπηλιές, ρέματα και λιθάρια
κλαίνε και δέρνονται όλα τους για τ’ άδικα του κόσμου.

Πέρσι Σέλλεϋ (1792-1822)
Μετάφραση: Φώτος Γιοφύλλης